UD lenzen
Als u een prisma in het zonlicht houdt, dan verschijnen de kleuren van de regenboog. Dit is het gevolg van breking – of afbuiging - van licht met verschillende golflengten op verschillende punten in het prisma. Hetzelfde fenomeen doet zich in mindere mate voor bij fotolenzen en daar wordt dit verschijnsel chromatische aberratie genoemd. En het is op foto’s het meest zichtbaar langs de randen van onderwerpen waar de kleuren in elkaar overlopen. Door holle (concave) en bolle (convexe) lenzen te combineren wordt het probleem gecorrigeerd maar niet volledig opgelost.

Fluoriet, een materiaal dat zelf een geringe verstrooing van licht kent, is in staat deze ‘restaberratie’ te elimineren. Dit lukt niet met standaard optisch glas. Canon slaagde er in de jaren 60 in op kunstmatige wijze fluorietkristallen te produceren en kon zo de eerste verwisselbare SLR objectieven met fluorietelementen op de markt introduceren. In de jaren 70 ontwikkelde Canon de eerste UD (Ultra Low Dispersion) lenselementen bestaande uit optisch glas met een zeer lage brekingsindex. Deze technologie werd verder verbeterd en resulteerde in de jaren 90 in Super UD lenzen. Tegenwoordig wordt in bijna alle supertele objectieven uit de L-serie, telezoom objectieven en groothoekobjectieven een combinatie van fluoriet, UD en Super UD elementen gebruikt.

Klik hier voor meer informatie over het assortiment Canon EF objectieven en de technologie achter deze objectieven.

Kerntechnologieën

Terug naar het productgamma